Alweer een feestje

2e Pinksterdag waren we uitgenodigd voor een hightea bij De twee provinciën aan het Paterswoldsemeer. Mijn oudste nichtje vierde haar 70e verjaardag en wij mochten het meevieren! Ze is de dochter van mijn moeders oudste zus (mijn moeder was de jongste thuis). Ze is geboren toen mijn moeder 15 jaar was. Ik ben geboren toen mijn nichtje 20 jaar was.

Zaterdag een week geleden hadden we een feestje van mijn tante voor haar 65e verjaardag. Zij is het jongste zusje van mijn vader (mijn vader was de oudste thuis). Ze is geboren toen mijn moeder 20 jaar was. Ik ben geboren toen mijn tante 15 jaar was.
Grappig dat soort ontdekkingen :-).

Maar nu weer terug naar maandag. 's Ochtends heb ik nog zitten twijfelen of we wel moesten gaan. Ik had namelijk erge hoofdpijn. Maar we zijn gegaan.

Het restaurant heeft een prachtig groot terras aan het water:

Ik had wel behoorlijk last van het zonlicht, maar door de wind was het wel fijn om buiten te zijn. De pijn belemmerde me om mensen op te zoeken om even bij te kletsen, maar heb toch wel wat familie gesproken.
We hebben genoten van een super high tea!

Het is wel bijzonder om te merken dat hoelang je familie soms ook niet ziet, het toch direct weer vertrouwd voelt. De gesprekken zijn vaak ook anders dan met niet-familie-leden.
En wat ik ook bijzonder vind is hoe je bepaalde uiterlijke kenmerken door familie's heen terug ziet. Zoals bv. een achter-nichtje dat op mijn zusje lijkt en haar dochtertje (ons achter-achter-nichtje dus) dat sprekend op mijn zusje lijkt toen die dezelfde leeftijd had. En zelfs op dezelfde manier loopt! Familie!

Goodgoan, Gera

Sarah-Ria

Vanaf vandaag behoort Ria ook tot de 'Sarah-club':-).
We kennen elkaar sinds de brugklas.

Ik vond de 'Vive la France' slinger van Atelier Pippilotta, met een klein beetje eigen inbreng, wel toepasselijk voor haar. Ze houdt van Frankrijk, en ze zijn in een 'lelijke eend' getrouwd (en ik mocht toen getuige zijn).

 Goodgoan, Gera

Eendje ga je mee?

Zomaar ineens waren ze daar, net naast ons huis. Mama eend met haar kroost. De foto's heb ik al even geleden gemaakt.

Daar gaan ze, de wijde wereld in, dappere kleine pieltjes:

Bij het zien van pieltjes, denk ik vaak aan de songtekst: 'Eendje' van Jaap Fischer uit 1961 (niet dat ik toen al bestond hoor :-))).
Ik vind het een mooi klein liedje (duurt net 1,5 minuut.....), voor wie het wil beluisteren: Jaap Fischer - Eendje



Eendje, ga je mee?

Wat doen?

Zwemmen met z'n twee

En waar?

Wel, hier en daar, ver weg van het gesnater
de zon zien ondergaan in 't water
Eendje ga je mee?

En dan?

Dansen met z'n twee

Waarom?

Doe niet zo dom! Gewoon omdat wij twee...
gewoon... ach ga toch mee!
Eendje ga je mee?

Nee, ik ken dat.
Dansen met z'n twee.
Zwemmen met z'n twee. En dan vraag jij:
"Wat dacht je van rusten in het riet?"
Nee hoor, zo eentje ben ik niet.



Goodgoan, Gera
P.s. Dit weekend is Henri veel in Enschede voor het Grolsch Jazzfestival.
Aan het eind van deze middag is er de Jazzerieje, een concours met en rond jazzliedjes in de streektaal. Tekstschrijvers, componisten en zangers/zangeressen zijn daarvoor aan elkaar gekoppeld. Tekstschrijvers hebben een tekst geschreven. componisten (Henri was er 1 van!!) hebben er muziek onder gezet en de zangers/zangeressen voeren het met een combo uit.
Vandaag de hele dag repeteren met het Millenium Jazz Orchestra. Morgen is het concert van de ArtEZ Composition Contest, en na de pauze spelen ze 'eigen' muziek.
Voor het beluisteren van composities en arrangementen van Henri's cd 'Distrust all rules' ga je naar: Henri Gerrits).

25 mei

Het fluitekruid bloeit!

25 mei, een dag vol herinneringen.

Het fluitekruid bloeit net als 25 jaar geleden, toen er door een ongeluk abrupt een einde kwam aan het leven van ons nichtje Annemiek. Ze was nog maar 13 jaar. Een dag vol verdriet en ongeloof.
25 jaar geleden, het is ver weg en zo dichtbij tegelijkertijd. Tijd en gevoel gaan vaak niet samen.

En het fluitekruid bloeit net als één jaar geleden, toen mijn zwager en schoonzusje trouwden. Een dag vol zon en liefde. Een dag met een traan maar vooral veel gelach.

Mijn schoonmoeder was toen al erg ziek, maar gelukkig was ze er die dag nog bij en genoot ze met volle teugen en wij met haar.
Schoonma kon mooi handwerken en in de weken voorafgaand aan de trouwerij hebben we samen een hartje voor het bruidspaar gemaakt (Henri's vader schreef de tekst, en allebei hebben ze hun naam er onder gezet):

Deze foto van mijn zwager en schoonzusje stond op de trouwkaart:

En ik heb namens ons dit hartje gemaakt:

Hun trouwerij was de inspiratie voor het patroonblad 'Uit het hart'!

Geniet van de zon en van de mensen om je heen.
Fijn Pinksterweekend. Goodgoan, Gera

Granny's

Mijn moeder kon erg mooi haken. Vroeger heeft ze veel kleedjes en bv. ook randjes langs zakdoekjes gehaakt. Het leukst vond ze het om met dun garen te haken. Ze haakte zelfs met naaimachinegaren! Maar nadat wij waren geboren en ze het druk had met het bedrijf van mijn ouders, had ze minder tijd om te handwerken. Wel naaide ze kleding voor ons en heeft ze eens een donkerbruine visfuik voor mij gehaakt. En natuurlijk hadden we een gehaakte poasbuul  (ze haakte ze samen met haar moeder, mijn opoe).

De laatste jaren handwerkte ze weer wat meer. Een tijdlang was borduren favoriet. Maar vorig jaar wilde ze wel eens wat anders. Dat werd het haken van Granny squares. Ik had een patroontje uitgeschreven en een voorbeeldje gehaakt. Het geschreven patroontje bleek overbodig. Met haar ervaring haakte ze het vierkantje zo na van het voorbeeld, ha,ha.
Ze zou heel veel vierkantjes haken, en daarna zouden we er een deken van maken. Helaas is de deken niet afgekomen. Ze heeft meer dan 300 vierkantjes gehaakt. Dat is niet voldoende voor de deken zoals we hem bedacht hadden. Ik kan er natuurlijk vierkantjes bij maken, maar dat klopt niet met mijn gevoel.
Maar ik kan er natuurlijk wel andere dingen mee doen!

Ik heb van een deel van de vierkantjes een tas voor mijn zusje gemaakt:

Ik heb de tas zo gemaakt dat wanneer ze de granny's niet leuk vindt ze ze er zo af kan halen. Kwestie van rand lospeuteren. Ik heb een binnentas gemaakt van 2 verschillende stofjes. Een effen stofje gecombineerd met een stof met bloemen.

Goodgoan, Gera

Blauwe regen

Op 21 april zag het er al veelbelovend uit. Dikke knoppen in de blauwe regen:

En nu ziet het er zo uit:

Vanaf de andere kant van het boogje zijn nog meer bloemen te zien. Maar kreeg het niet goed gefotografeerd. Een blauwe waterval.

Mooi hè?!

Goodgoan, Gera

Pijn

Zolang ik blog heb ik zo nu en dan geschreven over dat ik pijn heb en daardoor weinig energie heb.

Af en toe, en met name de laatste maanden, krijg ik een mailtje met vragen daarover. Daarom wat meer ‘uitleg’.

In 1994 heb ik een auto-ongeluk gehad. En daarbij heb ik een whiplash gehad (een krachtige voorwaartse, direct gevolgd door een achterwaartse beweging van het hoofd ten opzichte van de nek/rugwervel). Een paar uur na het ongeluk kreeg ik de eerste klachten, maar helaas was er op dat moment nog niet zoveel bekend over hoe een whiplashtrauma (= de gevolgen van een whiplash, beschadiging van weefsel/botten/spieren van de nek) te behandelen. Ik probeerde zo goed als mogelijk door te werken en te leven, maar na verloop van tijd lukte dat niet meer. De klachten breiden zich uit en werden heftiger.

Er veranderde veel in mijn leven! Ik raakte mijn baan, waar ik zoveel plezier in had, kwijt. Ik moest leren omgaan met veel beperkingen en alles leren herwaarderen. Dingen die je, wanneer je gezond bent als vanzelfsprekend ervaart, bleken ineens niet meer vanzelfsprekend te zijn. Bv. even snel na het werk boodschappen doen (dacht er nooit bij na, was iets wat gewoon erbij hoorde) werd een ‘dagtaak’ (na het doen van boodschappen was/is er geen ruimte meer voor iets anders dan rust). In de eerste jaren kwam ik over zoiets alleen maar in verzet, was boos omdat alles zoveel moeite koste en ik maar zo weinig kon. Na heel wat strijd kan ik er nu (meestal) anders naar kijken.

Het meest beperkend door het whiplashtrauma is bij mij de pijn. En dan met name hoofdpijn. De pijn put uit. Door de pijn heb ik eigenlijk altijd weinig energie.  (En dat is een heel andere vorm van moe zijn, dan moe zijn na bv. hard te hebben gewerkt. Wanneer je gezond bent, dan verdwijnt díe moeheid meestal wel na een nacht goed slapen, maar bij mij heeft het meer tijd nodig).
Naast de pijn heb ik nog een aantal andere symptomen die invloed hebben op mijn leven. In willekeurige volgorde: mijn hoofd minder ver naar links kunnen draaien dan naar rechts, zitten in schrijfhouding geeft meer pijn, vanuit het hoofd uitstralende pijn naar nek en arm, soms tintelende hand met gevoelloosheid, evenwichtsproblemen, concentratie en geheugenproblemen, pijn in het kaakgewricht, gevoelig voor licht en geluid, in periodes met heftige pijn kan ik moeilijk op temperatuur blijven en de menstruatie raakt van slag (nu ook door de overgang,ha,ha).
De hoofdpijn en met als gevolg gebrek aan energie is dus 24 uur per dag, 7 dagen per week aanwezig. Een deel van de overige symptomen heb ik ook altijd, maar zijn minder beperkend. En een deel van de overige symptomen heb ik gelukkig niet altijd!

De pijn is gelukkig niet altijd even heftig. Het pijnnivo (en daardoor ook het energienivo) schommelt. Er zijn dag(en) dat de pijn acceptabel is. dan zit pijn op het 'basis' pijn nivo. Na alles (maar dan ook alles) wat ik doe gaat de pijn omhoog. Ik kan de pijn met medicatie onderdrukken, maar dat wil ik niet continu, omdat de pijn heel duidelijk een signaal van mijn lichaam is dat ik over de grens van mijn mogelijkheden ga. Wat bij mij het beste werkt om de pijn weer onder controle te krijgen is slapen.
Ik heb (met hulp, in je eentje kom je hier niet uit) geleerd om alles zoveel mogelijk volgens de salami-tactiek te doen: blokjes ‘actie’ afwisselen met rust. Ontwerpen, handwerken, de afwas doen, helpen met koken, eigenlijk alles, doe ik in blokjes van 10-15 minuten. Daarna neem ik rust: even zitten of liggen. Zo’n rustmoment kan variëren van 5 minuten tot dagen. Deze manier van leven, werkt voor mij het best. En dit doe ik dan ook op de voor mij ‘normale’ dagen (de dagen dus waarop de pijn op het basisnivo zit).
Verder slaap ik elke middag een aantal uren (meestal zo tussen 1 en een uur of 4, half 5).

Om de pijn beheersbaar te houden is het (naast de salami-tactiek) noodzakelijk dat ik alles zo goed mogelijk plan. Wanneer de pijn het toestaat plan ik maximaal 1 ‘activiteit’ per week (op bezoek gaan, bezoek ontvangen, meegaan boodschappen doen, ed.). Nog beter is het om maximaal 1 x per 2 weken wat te plannen (in de werkelijkheid van alledag is het aantal ‘activiteiten’ veel en veel meer verspreid dan 1 x per 2 weken, misschien 1 x per maand?!). De ervaring heeft geleerd dat het gevolg van zo’n ‘activiteit’ is dat ik daarna (minstens een paar dagen) meer pijn (en daardoor minder energie) heb. Ik slaap die dagen meer, in de hoop dat dan de pijn zo snel mogelijk weer naar het 'basis pijnnivo terug zakt. 

Wanneer ik niet voldoende kan rusten, of wanneer ik iets op het laatste nippertje moet doen, of wanneer er onverwachte dingen zijn, dan is het gevolg daar ook weer naar: heftiger pijn. 
Zolang ik met het plannen rekening kan houden met een activiteit (minstens een paar weken ervoor en een paar weken erna niets anders plannen) kan ik naast de normale ‘activiteiten’ ook wel eens iets ‘groots’ als een heel enkele keer naar een workshop of naar een handwerkbeurs, meidendag, of een feestje, o.i.d.. Op zo’n moment kies ik er dan ook bewust voor om langere tijd achter elkaar door te gaan dan 10-15 minuten, maar de impact die het heeft is altijd groot.

Wanneer ik veel pijn heb, dan kan ik erg weinig. Heb dan bv. regelmatig hulp nodig bij het douchen. Kan na het douchen dan zo beroerd zijn dat ik te moe ben om me af te drogen en eerst moet gaan liggen.
Soms zijn er dagen dat ik het gevoel heb dat ik wel even iets ‘extra’s’ kan doen. En help dan bv. met eten koken. De ene keer gaat dat goed, maar het kan ook gebeuren dat de pijn ineens omhoog schiet en dat me dan ineens zo’n moeheid overvalt dat ik daarna te beroerd ben om te eten.
Regelmatig zijn er periodes waarin mijn bewegingswereld niet verder rijkt dan het eigen huis en de tuin.
Ik plan dus alles zo goed mogelijk, maar sommige dingen in het leven zijn gewoon niet te plannen. Soms komen er dingen op ons pad waardoor de dagen een ander ritme dan het wenselijke krijgen. De gevolgen daarvan zijn erg beroerd, maar ook dat gaat weer voorbij.

Elk ‘actie’-moment geeft dus meer pijn. Het nivo van de pijn is afhankelijk van de soort ‘actie’. En die pijn moet door slapen weer naar het 'basis' pijnnivo terug zakken. En soms heeft dat heel veel tijd nodig.

Over het algemeen heb ik na al die jaren wel een balans gevonden in hoe hiermee om te gaan. Maar soms gebeuren er dingen waar je geen invloed op hebt en dat hakt er dan vaak flink in. Soms kan dat me, ondanks dat het al zoveel jaren zo is, nog altijd frustreren. Inmiddels weet ik verstandelijk gezien wel dat er na verloop van tijd wel weer balans komt (maar wanneer het beroerd gaat is dat wel eens moeilijk om te blijven zien). Af en toe kan ik er, ondanks al die jaren, nog wel wanhopig, verdrietig, boos, ed. van worden. Maar over het algemeen weet ik goed dat de ergste pijn tijdelijk is (ook al duurt tijdelijk soms maanden).

Septemberspring kan ik doen doordat ik kan werken op momenten dat het kàn (en Henri springt waar nodig bij). Maar wat nog veel belangrijker is, doordat Henri alles in en rond het huis doet (ik spring alleen wanneer het kan bij, doe alleen kleine dingetjes op de goede dagen).  Daardoor heb ik de ruimte gekregen om met ontwerpen bezig zijn.

Henri en ik hebben het samen heel goed. Ik ben blij met mijn familie en mijn dierbare vrienden en geniet van veel dingen.
Ik heb ondanks alle beperkingen, waar ik dagelijks mee geconfronteerd word, weer plezier (gekregen) in het leven.

Soms kost het wat meer moeite om het te zien, maar elke dag heeft zijn eigen gouden rand.

Goodgoan, Gera

Feestje

Gistermiddag vierden we de 65e verjaardag van mijn tante die in  Australië woont. Leuk om op zo'n feestje de familie weer eens te zien en spreken! Mijn oom en tante zijn een paar maanden in Nederland.

Ik vond de Hollandse hartjes van Jit design wel een toepasselijk cadeautje. Ik heb er zoals je ziet een slinger van gemaakt. Er zat genoeg materiaal in het pakket om nog een 6e hart te maken. Daar heb ik de naam en verjaardagsdatum van mijn tante op geborduurd.
Verder heb ik, om de slinger iets 'eigens' te geven, een paar kleine dingetjes veranderd qua kleuren. Bv. de wieken hebben oranje zeilen, de raampjes van de molen en het trapgevclhuis zijn geel in plaats van wit. Met een beetje verbeeldingskracht lijkt het alsof er binnen licht aan is.

Goodgoan, Gera

Bommen Berend

Die luyden van 't Hooge Veene (foto: 'De krant van Coevorden').

Vandaag gaat Coevorden terug naar het jaar 1672, de tijd van Bommen Berend.

Er is een jaarmarkt met o.a. oude ambachten, je kunt kennismaken met eten uit de 17e eeuw, er is een modeshow met kleding uit die periode, er zijn verhalenvertellers, en het dagelijkse leven wordt uitgebeeld.

340 Jaar geleden, begon de bisschop van Münster- Bernhard von Galen, beter bekend onder de naam Bommen Berend, zijn tocht naar Groningen in Coevorden. Koevern stond bekend als een moeilijk te nemen vesting. Maar op 30 juni 1672 werd het met duizenden kogels veroverd door Bommen Berend. Daarna trok hij via Boertange door naar Groningen.

De kaart die gemaakt was door de gevluchte schoolmeester Mijndert van der Thijnen en een biezen brug over de bevroren stadsgracht, vormden de basis voor het binnen een uur ontzetten van Koevern op 30 december 1672 door Carl von Rabenhaupt.

Maar Bommen Berend belegerde een jaar later de stad opnieuw. Hij probeerde door middel van een dam in de Vecht bij Gramsbergen Coevorden onder water te zetten en zo de stad weer in te nemen. Maar door een damdoorbraak en een storm verdronken er 1400 van zijn soldaten. De Coevordenaren werden gered.

Goodgoan, Gera

Bronnen: De krant van Coevorden, Wikipedia, Volksverhalen Almanak

Hieper de piep!

Hoera!

Mijn zus en broer zijn vandaag jarig!

Goodgoan, Gera

Om in te bijten

Bij een deel van de aardbeitjes was de bloem waaruit ze groeien nog te zien. Mooi hè?!

Goodgoan, Gera

P.s. ik zie dat er ineens 130 volgers zijn! Leuk! Van harte welkom!
Ik ga eens nadenken over iets leuks.

Mizuna

Mizuna?
Wat dat is??

Dit dus:

We kenden het niet. We kregen het van Jan, een leerling van Henri. Jan kweekt het in hun moestuin. Het is (nog) moeilijk te verkrijgen bij een groenteboer. Soms is het te koop bij een toko. Geweldig dat we het nu zomaar kregen en het konden proeven.
Op advies van Jan hebben we er stamppot van gemaakt. Lekker!!

De Nederlandse naam is 'Japanse mosterd'. De smaak blijft gelijk of je het nu Mizuna of Japanse mosterd noemt, maar Mizuna klinkt mooier toch?? :-)

Goodgoan, Gera

Moederdag en Open dag

Het voelt vreemd en verdrietig deze eerste moederdag zonder onze beide moeders. Vorig jaar waren ze er allebei nog.

We wensen iedereen een fijne moederdag.
Vier de dag voor je zelf (wanneer je zelf moeder bent), samen met je moeder, of haal mooie herinneringen op.

Mocht je nog op stap willen: er is Open dag bij CreativeJoyDesign in Eindhoven.

Goodgoan, Gera

Nieuws!

Met het oog op moederdag mooi nieuws!

Mijn schoonzusje is moeder in spé.
Zij en mijn broer verwachten over een aantal maanden een baby!
En wij worden (voor het eerst aan mijn kant van de familie) oom en tante! Fantastisch!

Goodgoan, Gera
p.s. Wat wel jammer is: broer en schoonzus hebben niets met mijn gefröbel.

Ik wens iedereen een goede dag morgen!

Behang en stoplicht

Een paar kilometer van het vakantiehuisje is een prachtig bos! Het voorjaarsgroen lijkt licht te geven.
In de jaren 70 (en misschien nu wel weer?!) had je behang met een bos. Deze foto zou er volgens mij zo voor gebruikt kunnen worden,ha,ha.

Een eindje verder stonden we ineens voor een stoplicht:

In de verste verte geen zijwegen te zien, alleen maar bos (zie onze 'tante'). En dan sta je daar in je eentje (nou ja, met z'n tweeën in de auto), te wachten voor het stoplicht. Het duurde behoorlijk lang, maar uiteindelijk kwam er toch een tegenligger. Even daarna kregen we groen licht.

Fijn weekend, goodgoan, Gera

Het verleden?!

In de vakantie waren we voornamelijk in en rond het vakantiehuis. Op een paar uitstapjes na. De ene ervan was een ijsje eten op een terras:

Het andere had te maken met een gesprek met één van de beheerders van de huisjes. Tijdens een ontmoeting vertelde ze dat ze zich kon herinneren dat de muur tussen oost en west Duitsland werd gebouwd. De grens was zo'n 40 km vanaf het dorp. Ze vertelde ook over het Grenzlandmuseum. 

Om eerlijk te zijn wisten we allebei eigenlijk maar heel weinig over deze geschiedenis. Daarom zijn we naar het museum gegaan. Een heel klein museum over de voormalige DDR.
We waren er allebei erg van onder de indruk. Buiten het museum stond een wachttoren en ook een grenspost. Het was direct beklemmend.
Een aantal dingen van het museum laten me nog steeds niet los. De bommen en landmijnen. Brieven van mensen die een verzoek indienden om van oost naar west te mogen gaan. Een foto en een ansichtkaart van een 19 jarige jongen die probeerde te vluchten. Hij schreef de kaart aan zijn ouders. De kaart heef het wèl gehaald.... 

In het museum is een grensovergang nagemaakt. Je kan voor het loket langs lopen. Achter het loket zat een ge-uniformeerde pop. Je denkt er gewoon voor langs te lopen, maar op het moment dat je precies voor die pop staat klinkt ineens een stem: Ausweis bitte! Ik schrok er van, kreeg overal kippenvel.....

(Wat ik overigens heel goed vind is dat die grensovergang zo gemaakt is dat je ook een andere ruimte door kunt lopen en dus niet langs het loket hoeft te gaan).

Wanneer je vanuit de hal het museum binnenloopt, kom je, na het openen van een zware deur, in een heel bijzondere ruimte terecht. Een spiegel-hal-gang. Op 1 van de wanden worden filmbeelden vertoond van grenzen: betonnen grenzen, prikkeldraad grenzen, wachttorens, kruisen met namen op de grenzen..... Door de spiegels worden die filmbeelden steeds weer gespiegeld. Je kunt er niet aan onstnappen, en je bent door de spiegels ook zelf deel van de bewegende beelden. Waar je ook kijkt, of je nu verder loopt of stil blijft staan, overal: die grenzen. 

Het maakte ons heel duidelijk dat wijzelf deel uitmaken van deze wereld met zijn grenzen.......

Het blijft moeilijk te bevatten wat mensen elkaar aan doen alleen omdat het kan! Geld en macht.

Na weer een zware deur volgde de rest van de tentoonstelling. Indrukwekkend!

Onderstaande foto is een foto van een deel van een muurgrote foto: (de wachttoren rechts staat nu buiten naast het museum).

Goodgoan, Gera

Geintje

Zoals al geschreven kwam er in de vakantie weinig van handwerken.
Maar af en toe heb ik toch een paar pennen gebreid. Totdat ik 1 van de naalden liet vallen en de punt beschadigde. Irritant! Ik heb de naald dubbel gebogen zodat ik hem niet per ongeluk weer zou pakken.

In ons huisje stond een vitrinekast met een fascinerende verzameling spullen erin:

Het lijkt een willekeurige verzameling.
We vonden het wel een leuke gedachte dat mensen die net als wij, tijdelijke gasten in het huisje zijn, wat toevoegen. Zou dit zo kunnen zijn?? Of is het meer de wens van de gedachte?

We zijn in ieder geval zo vrij geweest om de verzameling wat uit te breiden..........
Henri heeft de naald verder verbogen en in het kastje gelegd (als je goed kijkt zie je de naald op de bovenste foto ook liggen :-)).

We zijn benieuwd of ie er blijft liggen (en welk verhaal men er achter zal zoeken,ha,ha,ha).

Goodgoan, Gera

De tijd

Op vakantie had ik van alles mee om te kunnen haken, breien of vilten, maar heb niet veel gedaan. Af en toe kwam er wat uit de tas, maar de dagen vulden zich met nietsdoen. En met kijken naar paardenbloemen en meizoentjes. Het is zo mooi om te zien hoe ze zich 's avonds klaar maken voor de nacht door zich langzaam te sluiten. En de volgende ochtend zie je ze weer open gaan.

12.15 uur

 19.00 uur

 Bijna 3 kwartier later

 8.30 uur

 15.30 uur

Verder volgden we de dans van de fladderende vleermuizen die overscheerden, en genoten van de koekoek (helemaal bij de tijd waren ze overigens niet........) en van de vele andere vogels. 

Kortom we hadden tijd te kort!

Goodgoan, Gera