De pijn wordt steeds minder. Ik kan gelukkig steeds minder pijnstillers nemen (Henri bracht wat plezier met een smiley, ha, ha. Humor is nog altijd een goed medicijn!).
Ik kan mijn arm weer iets meer dan haaks buigen. En op de ringvinger na kan ik mijn vingers weer normaal buigen.
De bloeduitstorting is (voor zover het zichtbaar is) bijna verdwenen. Nu moet de spier nog genezen.
Toen de arts het had over langdurig herstel hoopte ik natuurlijk dat het toch sneller zou gaan dan hij voorspelde.....
Maar helaas. Ik moet blijkbaar nog wat meer geduld hebben. En dat vind ik dat soms best lastig. Er zit echt wel vooruitgang in: ik moet alleen in weken denken en niet in dagen!
Ik heb nog steeds hulp nodig bij van alles en nog wat. Maar ik kan nu weer lichte dingen (als een blaadje papier enzo) oppakken. Handwerken en ontwerpen zit er nog niet in dus :-(. Ik lag, voordat de spier scheurde, met ontwerpen voor de herfst zo mooi op schema. Jammer genoeg loop ik nu weer achter.
Maar vanochtend lukte het voor het eerst weer om zelf mijn brood te smeren!! Hoera!!
Goodgoan, Gera
