In de vakantie waren we voornamelijk in en rond het vakantiehuis. Op een paar uitstapjes na. De ene ervan was een ijsje eten op een terras:
Het andere had te maken met een gesprek met één van de beheerders van de huisjes. Tijdens een ontmoeting vertelde ze dat ze zich kon herinneren dat de muur tussen oost en west Duitsland werd gebouwd. De grens was zo'n 40 km vanaf het dorp. Ze vertelde ook over het Grenzlandmuseum.
Om eerlijk te zijn wisten we allebei
eigenlijk maar heel weinig over deze geschiedenis. Daarom zijn we naar het museum gegaan. Een heel klein museum over
de voormalige DDR.
We waren er allebei erg van onder de indruk. Buiten het museum stond een wachttoren en ook een grenspost. Het was direct beklemmend.
Een aantal dingen van het museum laten me nog steeds niet los. De bommen en landmijnen. Brieven van mensen die een verzoek indienden om van oost naar west te mogen gaan. Een foto en een ansichtkaart van een 19 jarige jongen die probeerde te vluchten. Hij schreef de kaart aan zijn ouders. De kaart heef het wèl gehaald....
We waren er allebei erg van onder de indruk. Buiten het museum stond een wachttoren en ook een grenspost. Het was direct beklemmend.
Een aantal dingen van het museum laten me nog steeds niet los. De bommen en landmijnen. Brieven van mensen die een verzoek indienden om van oost naar west te mogen gaan. Een foto en een ansichtkaart van een 19 jarige jongen die probeerde te vluchten. Hij schreef de kaart aan zijn ouders. De kaart heef het wèl gehaald....
In het museum is een grensovergang nagemaakt. Je kan voor het loket langs lopen. Achter het loket zat een ge-uniformeerde pop. Je denkt er gewoon voor langs te lopen, maar op het moment dat je
precies voor die pop staat klinkt ineens een stem: Ausweis bitte! Ik schrok er van, kreeg overal kippenvel.....
(Wat ik overigens heel goed vind is dat die
grensovergang zo gemaakt is dat je ook een andere ruimte door kunt lopen en dus
niet langs het loket hoeft te gaan).
Wanneer je vanuit de hal het
museum binnenloopt, kom je, na het openen van een zware deur, in een heel
bijzondere ruimte terecht. Een spiegel-hal-gang. Op 1 van
de wanden worden filmbeelden vertoond van grenzen: betonnen grenzen,
prikkeldraad grenzen, wachttorens, kruisen met namen op de grenzen.....
Door de spiegels worden die filmbeelden steeds weer gespiegeld. Je kunt er niet aan
onstnappen, en je bent door de spiegels ook zelf deel van de bewegende beelden.
Waar je ook kijkt, of je nu verder loopt of stil blijft staan, overal: die
grenzen.
Het maakte ons heel duidelijk dat wijzelf deel uitmaken van deze wereld met zijn grenzen.......
Het blijft moeilijk te bevatten wat mensen elkaar
aan doen alleen omdat het kan! Geld en macht.
Na weer een zware deur volgde de rest van de tentoonstelling. Indrukwekkend!
Onderstaande foto is een foto van een deel van een muurgrote foto: (de wachttoren rechts staat nu buiten naast het museum).
Goodgoan, Gera
2 opmerkingen:
Hoi Gera,ik snap precies wat je bedoeld.Er hangt nog verdriet in de lucht.
Wij zijn er geweest voor de val van de muur en vorig jaar terug geweest .Ik vind dat er een donkere wolk boven hangt.Net of de angst nog niet helemaal verdwenen is.Dan besef je wat een zegen het is om in vrijheid te leven.
Jouw verhaal raakte mij vandaar dat lange commentaar.Groet,Anneke*
Hoi Anneke,
Dankjewel voor je reactie!!
Liefs, Gera
Een reactie posten