Van harte welkom!

De titel van de blog is Twents: 'Droaties en proaties'.
Vertaald betekent ‘droatie’: ‘draad’. Dit kan, letterlijk genomen, een draad zijn die gebruikt wordt bij het handwerken.
‘Proatie’ betekent: ‘praatje’. Een gesprek/verhaal dus.
Op ‘Droaties en proaties’ zijn verhalen over Septemberspring te vinden, maar ook over hobby’s en huis-, tuin-, en keuken-perikelen.

Elke blog wordt afgesloten met het Twentse ‘Goodgoan’. Het wenst: waar je ook gaat of staat, het ga je goed, heb vrede met jezelf en met de wereld!
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

woensdag 9 maart 2011

Versteend

Ik heb een heel bijzonder geschenk van de vrouw van een leerling van Henri gekregen:
Een stuk versteend hout! Gekregen voor onze seizoentafel, wat lief en bijzonder dat mensen zo meedenken!

Het moet al heel oud zijn. Het is heel zwaar en zo hard als ...... Ooit hoop ik te achterhalen hoe oud het ongeveer is. Maar dat het oud is dat is wel zeker! Hoe oud het werkelijk is kan worden onderzocht.
Het is heel bijzonder om dit zomaar in je handen te mogen houden.

De ene kant van het hout is heel glad:


In de andere kant lopen allemaal groeven.


Ik heb me laten vertellen dat deze groeven geen jaarringen zijn, maar dat ze zijn onstaan door het verschuiven van aardlagen.

Het hout is gevonden in een gebied waar veen werd ontgonnen. In dat gebied lagen meer stronken/bomen. Allemaal in dezelfde richting. Op zand grond stonden de bomen, vermoedelijk zijn ze bij een orkaan of zo allemaal omgewaaid. (Dat kan ook de ligrichting hebben bepaald, maar dat zal mede versterkt zijn door het verschuiven van aardlagen.

Tijdens de laatste ijstijd zo’n 20.000!!! jaar geleden kwam het landijs niet over nederland, maar werd het zand wel voortgestuwd. In die periode groeiden er door de extreme kou geen bomen in nederland dus het hout moet ouder zijn!
De wind had vrij spel. Door aardverschuivingen, en doordat de wind vrij spel had, bleven er op verschillende plaatsen dikke lagen zand en leem achter (het ‘dekzand’).
Door de kleileemlaag kon het water slecht wegzakken. Daardoor ontstonden op de hoger gelegen delen moerassen. De vele planten verstikten het water (te weinig zuurstof om te blijven groeien) en vormden een dikke laag onverteerde plantenresten: het veen ontstond. De veengrond was vruchtbaar, er groeiden mossen en nog weer later planten op.
Door zandverstuivingen werd het veen opnieuw afgedekt.

Nu een sprong vooruit in de tijd.
Men ontdekte dat veen goede brandstof was: turf! Maar om goed te branden moest het wel droog zijn. Daarom werd in de 17e eeuw een kanaal gegraven: het veen werd droger omdat het water weg kon, en tegelijkertijd kon men de turf vervoeren.
Omdat het veel water op kan nemen is veen nog steeds een vruchtbare grond.

Ik vind het heel bijzonder dit stuk hout. Dat ik dat zomaar heb gekregen en zomaar in mijn handen mag houden. En er ondertussen over na te denken hoelang geleden dit is ontstaan!

Goodgoan, Gera

6 opmerkingen:

Jeanine zei

Wauw, Wat bijzonder!

Jammer dat dit stuk hout niet kan praten, hij heeft waarschijnlijk zoveel informatie over het leven en het ontstaan.. en gebeurtenissen.. prachtig!

Geniet ervan!
Groetjes, Jeanine.

Unknown zei

Erg mooi, bijzonder cadeau !
Groet Thea

jeanet zei

Ooeoeoeoeoe het lijkt wel gemumificeerd! Heel,heel erg bijzonder! En wat ben je een bofbips dat jij dat hebt gekregen! Heel bijzonder en een fantastisch kado! Ik vind het geweldig! (ik heb zelf een heel klein stukje, ligt op de stenentafel) Groetjes Smoek

Gera zei

Mooi en bijzonder hè?!! Ik ben er heel blij mee!
Je kunt je gewoon niet voorstellen dat iets wat ooit geleefd heeft nog steeds bestaat!

Jeanine, dat heb ik ook al een keer gedacht: wat zou het allemaal kunnen vertellen wanneer het kon praten!

Jeanet, wat leuk dat jij ook een stukje hebt! En het past goed op een stenentafel!

liefs, Gera

Margreet's vilt en meer zei

Wat een mooi gebaar, en zoiets is blijvend zeker nu het 'een verhaal' heeft.
Gr. Mar

Gera zei

Hoi Mar,
Bijzonder hè?!

Liefs, Gera