Voorbij

Nog een ruime week en dan is september weer voorbij!
En daar ben ik blij om!!

i.v.m. een whiplash moet ik alles altijd goed plannen. Wanneer ik een afspraak heb met iemand of ergens naar toe wil, plan ik zoveel mogelijk de week ervoor en de week erna niet nog iets anders. De week ervoor niet zodat ik niet nog de verhoogde pijn heb van iets anders (en door de ergere pijn weinig energie heb), en de week erna niet zodat ik dan weer tijd heb om veel te slapen waardoor het pijnnivo weer terug kan zakken naar het voor mij normale nivo. Dus een week tijd tussen verschillende 'dingen' is wel minimaal, het beste is nog meer tijd er tussen. Anders hou ik niets 'over'. Dan ben ik alleen bezig met herstellen.

September was/is dit jaar een drukke maand. Heb de laatste 15 jaar in 1 maand niet zoveel 'dingen' (afspraken ed.) gehad dan deze maand. (wel vaker teveel 'dingen' waardoor ik te weinig kon rusten en steeds verder achteruit ging, maar dat had een andere reden :-()
Deze maand was/is er elke week wel 'iets'. En ik merk dat het me meer en meer begint op te breken. Ik krijg te weinig rust om te herstellen, waardoor ik meer pijn heb en daardoor is de moeheid erger. Maar de maand september is bijna voorbij!

Heb ook een aantal beslissingen genomen wat dat betreft.
Hoe jammer ik het ook vind, ik heb een aantal weken geleden het lidmaatschap van het Handwerkersgilde (clubs) opgezegd. Ik vind het heel jammer, het is een bijzondere groep mensen, en ook erg leuk dat er over zoveel verschillende handwerktechnieken gepraat kan worden. En erg leuk om alle foto's altijd te bekijken, tips uit te wisselen en alles wat daar bij hoort. Maar ik merkte dat het me op mijn nek begon te zitten. Ik vind dat als je lid bent van zo'n club je ook voor zover mogelijk actief deel moet nemen. Voor mezelf kon ik dat niet voldoende. Ik keek wel zo nu en dan eventjes, maar echt deelnemen koste me steeds meer energie. En dat voelde niet goed ten opzichte van de anderen. Ik weet dat wanneer ik het aan zou geven, dat het tijdelijk gewoon niet gaat, dat er dan wel ruimte is om even wat afstand te nemen. Maar voor mezelf werkt dat niet. Ik weet dat ik het zelf doe, maar ik leg mezelf dan toch een druk op om toch actief deel te nemen.
En nu loop ik tegen hetzelfde aan op het Poppenhoekje.
Ik denk dat ik daar ook mee ga stoppen. In ieder geval voor een tijdje. Het voelt niet goed om een plaats te bezetten en niet echt actief deel te nemen, terwijl er mensen op de wachtlijst staan.
Soms moet je afscheid nemen van dingen. En dat kan pijnlijk of jammer of een verlies zijn, maar tegelijkertijd kan het ruimte geven.